Lake Manyara National Park

Het Manyarameer vult een smalle strook land aan de voet van de steilrand van de Grote Riftvallei, waar beboste kliffen ruim 600 m boven een ondiep, alkalisch meer uittorenen. Het park meet slechts 648 km², en ongeveer tweederde daarvan is water. Toch biedt het opvallend veel verschillende landschappen. U trekt van weelderig grondwaterbos naar grasland, dan door acaciabos naar de oever van het meer, en elke zone heeft haar eigen dieren.

De grootste roem is voor de boomklimmende leeuwen. In de middaghitte liggen ze uitgestrekt op de horizontale takken van acacia's, een gewoonte die u slechts op enkele plaatsen ter wereld met enige zekerheid kunt zien. Bij de juiste waterstand kleurt het meer roze van de flamingo's, en ook pelikanen, ooievaars en tal van andere watervogels zijn er te zien. Bij de ingang herbergt het grondwaterbos diadeemapen en enkele van de grootste bavianengroepen van Tanzania.

Omdat het park klein is, besteden de meeste reizigers er een halve dag aan in plaats van meerdere dagen. De route slingert onder het bladerdak door, langs warmwaterbronnen en poelen vol nijlpaarden, waarna het bos overgaat in de oever van het meer met zijn vogelleven. Veel reisschema's plannen Manyara in vanwege het uitzicht onderweg van Arusha naar de Serengeti en Ngorongoro, of combineren het met Tarangire. De twee parken vormen een mooi contrast: het ene groen en steil, het andere droog en wijd open.

Tussen juni en oktober zijn dieren het makkelijkst te zien en tekent de wand van de Riftvallei zich scherp af. Vogels, waaronder flamingo's, zijn het talrijkst in de nattere maanden. Wie extra landschap en afwisseling zoekt op een rondreis door het noorden, zonder er een hele extra dag voor te reserveren, past Manyara er netjes tussen, en alleen al het uitzicht over de steilrand rechtvaardigt de stop.