Tarangire National Park

De Tarangire-rivier geeft het park zijn naam en houdt het in leven. Op 2.850 km² liggen glooiende heuvels, seizoensmoerassen en open grasland met verspreide baobabs, enkele van de oudste en indrukwekkendste van Tanzania. Van een aantal wordt aangenomen dat ze ruim duizend jaar oud zijn, en hun gezwollen stammen zijn een symbool van dit deel van het land geworden. Het is het op twee na grootste nationale park in het noorden, maar krijgt minder aandacht dan zijn buren. Dat geeft het een rustiger, wilder karakter, dat even sterk wordt bepaald door de reuzenbomen als door de dieren eronder.

Geen enkel ander park in noordelijk Tanzania telt zoveel olifanten. In het droge seizoen komen kuddes van 300 of meer naar de rivier, in taferelen die onder de beste van Afrika vallen. Leeuwen rusten hier graag in de takken van acacia's en baobabs, en het park herbergt ook luipaarden, de franjeoorix en de giraffegazelle, die in de meeste andere parken in het noorden ontbreken. Er zijn meer dan 550 vogelsoorten waargenomen, waarmee Tarangire tot de beste vogelkijkplekken van het land behoort.

Tussen juni en oktober is het park op zijn best. Zodra het water op de omliggende vlakten opdroogt, verdringen de kuddes zich langs de rivieroevers, met concentraties die kunnen wedijveren met die van de Serengeti, en het wildkijken is schitterend, met veel minder verkeer, omdat zo weinig bezoekers de reis maken. In het regenseizoen kleurt alles groen. Dan is het tijd voor vogels en voor trekkende soorten die jongen werpen, al verspreiden de dieren zich dan en zijn ze lastiger te vinden.

Omdat het aantal bezoekers een fractie is van dat in de Serengeti, past Tarangire bij wie veel wild wil zien zonder het met een menigte te delen. Op zo'n 120 km van Arusha is het een goede eerste of laatste etappe van een rondreis door het noorden, vaak gecombineerd met het Manyarameer als korte, dankbare aanloop naar of afsluiting van de Serengeti en Ngorongoro.