Zanzibar

Około 25 km od wybrzeża Tanzanii, w ciepłych wodach Oceanu Indyjskiego, leży archipelag wysp koralowych. Największa z nich, lokalnie zwana Unguja, ma wzdłuż brzegów drobny biały piasek, a morze o turkusowej przejrzystości, trudnej do pobicia w Afryce Wschodniej. Przez stulecia kupcy z Europy, Indii, Persji, Arabii i wybrzeża suahili spotykali się tu, a wyspa stała się centrum wschodnioafrykańskiego handlu przyprawami i niewolnikami. Ta warstwowa przeszłość wciąż kształtuje wyspę i jest równie ważną częścią wizyty jak piasek.

Stone Town to miejsce, w którym ta historia jest najlepiej widoczna. Wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ma kręte zaułki, rzeźbionymi drewnianymi drzwiami, domami z rafy koralowej i gwarnymi targami, które zmieniły się niewiele od ponad stu lat. W głębi wyspy plantacje przypraw dają goździki, gałkę muszkatołową, cynamon i wanilię. Goździki uczyniły niegdyś z Zanzibaru największego eksportera na świecie, a farmy nadal można zwiedzać. Pod wodą jest równie bogato: rafy wokół wyspy oferują żywy snorkeling i nurkowanie, a morze przy Kizimkazi na południu to niemal pewne miejsce spotkania z delfinami.

Wybrzeża mają odmienne charaktery. W Nungwi i Kendwa na północy pływy prawie nie dają się we znaki, więc można pływać o każdej porze. Na wschodnim brzegu Paje i Jambiani przyciągają kitesurferów, a duże pływy odsłaniają szerokie ławice piasku, gdy morze się cofa. Poza plażą można wybrać rejsy dhow o zachodzie słońca, wizyty u żółwi na Prison Island, wędkowanie morskie i całodzienne spacery po Stone Town poświęcone kuchni i kulturze.

Temperatury utrzymują się przez cały rok. Najlepsza, sucha i stabilna pogoda na plażę przypada między czerwcem a październikiem oraz od grudnia do lutego, z dala od długich deszczy od marca do maja. Zanzibar to znakomity ostatni rozdział tanzańskiego safari. Loty z Arushy lub Serengeti pokonują dystans od zakurzonej sawanny do morza w mniej niż dwie godziny, a zwykle planuje się trzy do pięciu nocy na wyspie, by odpocząć po przejażdżkach safari.