Informacje o podróży

Większość gości wybierających safari na północy kraju oraz wejście na Kilimandżaro ląduje na międzynarodowym lotnisku Kilimanjaro (JRO), położonym między Arushą a Moshi. To najbliższe lotnisko względem Tarangire, Jeziora Manyara, Krateru Ngorongoro i Serengeti, a zarazem punkt wypadowy w stronę podnóża góry. Wiele międzynarodowych połączeń prowadzi przez takie węzły jak Amsterdam, Doha, Addis Abeba czy Nairobi.

Międzynarodowe lotnisko im. Juliusa Nyerere (DAR) w Dar es Salaam to zwykle brama do parków południowych, na wybrzeże i do części podróży łączonych. Międzynarodowe lotnisko im. Abeida Amaniego Karume (ZNZ) obsługuje Zanzibar, który wielu gości dodaje do planu po pobycie w buszu. Trasy i rozkłady lotów zmieniają się wraz z sezonem, dlatego aktualne możliwości warto sprawdzić u przewoźnika lub w biurze podróży.

Lemala organizuje transfery z lotniska, a po przylocie czeka na Państwa kierowca-przewodnik lub przedstawiciel Lemala. Prosimy o przesłanie numerów lotów zaraz po zakupie biletów oraz o informację, gdyby uległy zmianie. Jeśli lądowanie przypada późno, lot dociera wcześnie albo przesiadka jest długa, wystarczy nas o tym uprzedzić: dopasujemy plan tak, aby w pierwszym lodge'u lub obozie znaleźli się Państwo bez pośpiechu i w dobrej formie.

Niektóre plany podróży przewidują przeloty małymi samolotami między parkami. Oszczędzają one wiele godzin na drodze i dają niezwykły widok na krajobraz z góry. Maszyny lądują zwykle na buszowych lądowiskach tuż przy obozie lub lodge'u. Latają w ramach regularnych połączeń na stałych trasach albo jako loty czarterowe, gdy wymaga tego grupa lub harmonogram.

Lekkie samoloty mają ścisłe limity wagi, a dopuszczalny bagaż wynosi najczęściej około 15 kg / 33 lb na osobę, wraz ze sprzętem fotograficznym i bagażem podręcznym. Bagaż powinien być miękki, na przykład torba podróżna, ponieważ sztywne walizki nie mieszczą się w luku. Dokładny limit zależy od przewoźnika i typu samolotu, a dla konkretnej podróży potwierdzimy go osobno.

Linie lotnicze mogą ze względów bezpieczeństwa ważyć pasażerów i bagaż, a o tym, co można przewozić, decydują własnymi przepisami. Opiekun podróży z Lemala planuje rozsądne połączenia i zostawia zapas czasu na zmiany pogody lub rozkładu, które w odległych regionach są częścią latania. Przy większej ilości bagażu często można zorganizować jego przechowanie w mieście na czas pobytu w parkach.

Większość odwiedzających Tanzanię potrzebuje wizy. W zależności od obywatelstwa jest to zwykle e-wiza składana przez internet przed wylotem albo wiza wydawana po przylocie. Dla niektórych narodowości obowiązują odmienne zasady, więc właściwa procedura zależy od paszportu. Nie warto opierać się na doświadczeniach znajomych, ponieważ przepisy różnią się w zależności od kraju.

Paszport powinien być zazwyczaj ważny co najmniej sześć miesięcy od dnia przylotu i mieć wolne strony na pieczątki. Warto sprawdzić to z wyprzedzeniem, bo wymiana paszportu może potrwać kilka tygodni. Linie lotnicze mogą odmówić wejścia na pokład, jeśli dokumenty nie spełniają wymogów wjazdowych, a to przykry początek podróży.

Wymogi wjazdowe, opłaty i procedury mogą zmienić się z krótkim wyprzedzeniem, dlatego nie podajemy ich tutaj. Wszystko należy potwierdzić w oficjalnych źródłach tanzańskiej służby imigracyjnej albo w ambasadzie lub konsulacie właściwym dla swojego kraju, zarówno przed zakupem biletów, jak i tuż przed wyjazdem. Wnioski wizowe są osobiste dla każdego podróżującego, więc Lemala nie może ich składać w Państwa imieniu, ale chętnie odpowie na pytania dotyczące planu podróży.

Wizytę u lekarza lub w poradni medycyny podróży warto zaplanować na sześć do ośmiu tygodni przed wyjazdem. Specjaliści ocenią historię choroby i doradzą w sprawie szczepień rutynowych, takich jak przeciw tężcowi, żółtaczce typu A i durowi brzusznemu, a także innych, odpowiednich dla danej podróży. Nie jesteśmy pracownikami medycznymi, dlatego poza tymi ogólnymi wskazówkami nie udzielamy porad zdrowotnych.

Świadectwo szczepienia przeciwko żółtej febrze bywa wymagane w zależności od krajów, przez które podróżujący przebywali lub z których przylatują, więc przy trasie obejmującej inne państwa Afryki lub Ameryki Południowej należy to sprawdzić w oficjalnych źródłach zdrowotnych. Malaria występuje na większości obszaru Tanzanii i zalecana jest profilaktyka. Odpowiedni lek wskaże poradnia, a wieczorem pomagają także środek odstraszający owady i zakrywająca ciało odzież.

Wysokość wymaga szacunku. Krawędź Krateru Ngorongoro leży na wysokości około 2300 m / 7500 ft, a Kilimandżaro sięga znacznie wyżej. Osoby z chorobą serca, płuc lub krwi albo z wcześniejszymi kłopotami na wysokości powinny najpierw porozmawiać z lekarzem. Leki na receptę najlepiej zabrać w oryginalnych opakowaniach, razem z kopią recepty i w ilości wystarczającej na całą podróż z zapasem na kilka dodatkowych dni.

Prosimy wszystkich gości o wykupienie kompleksowego ubezpieczenia turystycznego na całą podróż. Powinno obejmować leczenie, ewakuację medyczną i repatriację, rezygnację z podróży lub jej przerwanie oraz utratę lub zniszczenie bagażu i sprzętu. Safari prowadzi daleko od szpitali, dlatego w razie kłopotów najważniejsza jest ochrona na wypadek ewakuacji.

Warunki polisy warto przeczytać uważnie pod kątem limitów wysokości i planowanych aktywności. Standardowe polisy często wyłączają trekking powyżej określonej wysokości, a część z nich także loty balonem, safari piesze czy nurkowanie. Przy wejściu na Kilimandżaro potrzebna jest polisa, która wprost obejmuje trekking na wysokość szczytu, a także sprawdzenie, jak traktuje choroby istniejące wcześniej.

Przed wejściem na górę możemy poprosić o potwierdzenie ubezpieczenia, a wszystkim gościom zalecamy trzymanie danych polisy i numeru alarmowego razem z dokumentami podróży. Polisę najlepiej kupić krótko po rezerwacji, a nie tuż przed wylotem, aby ochrona na wypadek rezygnacji obowiązywała, gdyby plany się zmieniły. Lemala nie sprzedaje ubezpieczeń, dlatego należy je zawrzeć u zaufanego ubezpieczyciela.

Tanzania leży blisko równika, a jej pory roku wyznacza przede wszystkim opad, nie temperatura. Główna pora sucha trwa mniej więcej od czerwca do października: niebo jest wtedy czyste, trawa niższa, a zwierzęta gromadzą się w pobliżu wody. Krótszy okres suchy przypada zwykle na styczeń i luty i w wielu parkach jest wyjątkowo piękny.

Długie deszcze padają zazwyczaj mniej więcej od marca do maja, a krótkie deszcze od listopada do grudnia. Deszcz przychodzi często w nawałnicach, nie przez cały dzień, krajobraz się zieleni, a w parkach jest ciszej. Układ pór zmienia się z roku na rok, więc te miesiące należy traktować jako wskazówkę, nie obietnicę.

Temperatury zależą od wysokości. Poranki na krawędzi Ngorongoro i w Serengeti bywają naprawdę chłodne, a na szczycie Kilimandżaro mróz panuje o każdej porze roku. Wybrzeże i Zanzibar są gorące i wilgotne. Nasze zestawienie miesiąc po miesiącu na tej stronie pokazuje, co daje każdy miesiąc, aby termin podróży dopasować do tego, co najbardziej chcą Państwo zobaczyć.

Najlepiej spakować się lekko, do miękkich toreb, i wybrać odzież w stonowanych kolorach, takich jak khaki, oliwka, beż i szarość. W pobliżu much tse-tse warto unikać ciemnego granatu i czerni, które je przyciągają. Najlepiej sprawdza się ubiór warstwowy, bo przejażdżki safari o świcie bywają chłodne, w południe jest gorąco, a wieczorem znów się ochładza. Przydadzą się lekki polar lub kurtka, długie spodnie i kapelusz z szerokim rondem.

Warto zabrać okulary przeciwsłoneczne, krem z filtrem, środek odstraszający owady, czołówkę, wielorazową butelkę na wodę oraz lornetkę, która naprawdę zmienia to, co się widzi. Wygodne, zakryte buty dobrze sprawdzają się w samochodzie i na ścieżkach w obozie. Większość lodge'ów oferuje pranie, więc zapas ubrań na kilka dni zwykle wystarcza.

W Tanzanii obowiązują zwykle gniazdka typu D i G przy napięciu około 230 V, więc potrzebny jest odpowiedni adapter. Możliwości ładowania w obozach bywają ograniczone, dlatego dobrze mieć powerbank i zapasową baterię do aparatu. Przy wejściu na Kilimandżaro przesyłamy osobną listę rzeczy, ponieważ góra wymaga specjalistycznej odzieży i sprzętu.

Lokalną walutą jest szyling tanzański (TZS). Dolary amerykańskie są powszechnie przyjmowane przy większych zakupach, przy czym zwykle preferowane są nowsze banknoty, więc najlepiej zabrać czyste, nieuszkodzone egzemplarze. Małe sklepy, targi i stragany przy drodze zazwyczaj chcą szylingów, dlatego po przylocie warto wymienić niewielką kwotę. Gdy nie wiadomo, ile gotówki rozsądnie zabrać, chętnie doradzimy.

Karty są akceptowane w większych lodge'ach i w miastach, choć często zdarzają się dodatkowe opłaty i kłopoty z łącznością. Bankomaty działają w miastach, lecz bywają zawodne, a w buszu ich nie ma, więc gotówkę trzeba zaplanować przed wjazdem do parków. Bank warto uprzedzić o podróży, aby karty nie zostały zablokowane.

Napiwki są w Tanzanii zwyczajem i stanowią istotną część dochodu przewodników, kierowców, kucharzy, tragarzy i personelu obozów. Przed wyjazdem przekazujemy wskazówki, jak i kiedy je wręczać, aby można było spokojnie się przygotować i zabrać odpowiednie banknoty. Kwot tu nie podajemy, ponieważ zależą od rodzaju podróży, wielkości grupy i jakości obsługi.

Dzikie zwierzęta pozostają dzikie, choćby wyglądały na spokojne. W samochodzie należy pozostać, chyba że kierowca-przewodnik zdecyduje inaczej, mówić cicho i nie wstawać ani nie wychylać się w sposób zmieniający sylwetkę pojazdu. Nie wolno zbliżać się do zwierząt ani ich karmić. Kierowca-przewodnik zna zachowanie każdego gatunku i ustawi samochód tak, by zapewnić dobry i bezpieczny widok.

W wielu obozach zwierzęta przechodzą nocą między namiotami. Po zmroku gości odprowadza się z namiotu lub pokoju do części wspólnych, dlatego trzeba zaczekać na eskortę i nigdy nie chodzić bez eskorty. Zamki w namiotach powinny być zasunięte, a jedzenie nie powinno zostawać w pokojach. Lodge'e zapewniają bezpieczną wodę do picia, a wody z kranu, lodu nieznanego pochodzenia i wszystkiego, co myto w nieuzdatnionej wodzie, lepiej unikać.

W miastach obowiązuje ten sam zdrowy rozsądek co w domu. Kosztowności najlepiej trzymać poza zasięgiem wzroku, unikać samotnych spacerów po zmroku i korzystać z transportu zorganizowanego przez nas lub hotel. Kopie lub zdjęcia w telefonie paszportu, wizy, ubezpieczenia i danych lotów warto przechowywać osobno od oryginałów, aby ich utrata była niedogodnością, a nie kryzysem.

Zasięg sieci komórkowej jest zazwyczaj dobry w miastach, ale w parkach i na górze bywa nierówny. Niektóre obozy mają zasięg na wzgórzu lub przy głównym namiocie, a inne nie mają go wcale. Busz warto potraktować jako okazję do odpoczynku od ekranu, a pilne rozmowy i pracę zaplanować na postoje w miastach.

Wi-Fi w lodge'ach bywa wolne, dostępne tylko w częściach wspólnych albo nieobecne, zwłaszcza w odległych obozach. Zwykle wystarcza do wiadomości i niewiele więcej, dlatego mapy, książki, filmy i karty pokładowe najlepiej pobrać przed wyjazdem. Opłaty za roaming warto sprawdzić u operatora lub rozważyć eSIM.

Lokalną kartę SIM zwykle można kupić na lotnisku lub w mieście, a kierowca-przewodnik w razie potrzeby pomoże, choć do rejestracji może być potrzebny paszport. Bliskim warto powiedzieć, że kontakt będzie czasem przerywany, i przekazać im plan podróży. W prawdziwej sytuacji awaryjnej kierowca-przewodnik i nasz zespół zawsze mogą się ze sobą skontaktować oraz wezwać odpowiednie służby.

W Tanzanii powitanie ma znaczenie. Serdeczne „Jambo” lub „Habari” otwiera wiele drzwi, „Asante” znaczy dziękuję, a „Karibu” – witamy. Przed zadaniem pytania czy prośbą warto się przywitać. Doceniane jest nawet kilka słów w suahili, a kierowca-przewodnik chętnie nauczy kolejnych w drodze.

W wioskach, miastach, a zwłaszcza na Zanzibarze, gdzie większość mieszkańców to muzułmanie, obowiązuje skromny ubiór. Poza plażą szacunek okazuje zakryte ramiona i kolana. Przed fotografowaniem ludzi zawsze należy zapytać o zgodę i przyjąć uprzejmą odmowę. Dotyczy to Masajów i innych społeczności, które nie są dekoracją krajobrazu, mogą oczekiwać pytania, a czasem także podziękowania.

Drony wymagają pozwoleń i podlegają ograniczeniom w parkach narodowych oraz rezerwatach, dlatego dron najlepiej zostawić w domu, chyba że potwierdzimy inaczej. Warto uzbroić się w cierpliwość, słuchać i zachowywać się jak gość. Drobne gesty, takie jak podawanie i przyjmowanie rzeczy prawą ręką, zdejmowanie okularów przeciwsłonecznych w rozmowie i uśmiech, naprawdę się liczą.

Podróżowanie z lekkim bagażem pomaga na drobne sposoby. Warto pakować mniej, zabrać wielorazową butelkę i unikać plastiku jednorazowego tam, gdzie to możliwe. Śmieci należy zabierać z samochodu ze sobą, trzymać się wyznaczonych dróg i stosować do poleceń kierowcy-przewodnika w pobliżu zwierząt. Te proste nawyki chronią wrażliwy grunt i naturalne zachowania zwierząt dla kolejnych odwiedzających.

Podróż wspiera ochronę przyrody i lokalne społeczności. Opłaty parkowe pomagają finansować ochronę zwierząt i ich siedlisk, a pieniądze wydane u lokalnych przewodników, kierowców, w lodge'ach, u rzemieślników i w restauracjach zostają w odwiedzanych miejscach. Wybór lokalnych przewodników, których wiedza o tej ziemi jest głęboka i osobista, to jedna z najbardziej pożytecznych decyzji, jakie może podjąć podróżujący.

Osoby, które chciałyby wesprzeć miejscową społeczność, prosimy o rozmowę z nami przed wyjazdem. Prezenty rozdawane dzieciom przy drodze mogą wyrządzić więcej szkody niż pożytku, a przemyślany wkład przekazany sprawdzoną drogą jest zazwyczaj lepszy. Chętnie podpowiemy, jak wspierać lokalną pracę, i wskażemy wprost, co ma sens w danej podróży.