Wejście na Kilimandżaro na Uhuru Peak

Noc szczytowa zaczyna się około północy. Państwo ubierają się przy świetle czołówki, wypijają herbatę, na którą nie mają apetytu, a potem wychodzą w zimne, rzadkie powietrze, gdzie nad Państwem zygzakiem po piargu wspina się sznur świateł: to wspinacze, którzy wyruszyli godziny wcześniej. Przez następne sześć, siedem godzin idą Państwo wolniej niż kiedykolwiek. Aż horyzont za plecami zapala się, słońce wschodzi nad Mawenzi i stoją Państwo na dachu Afryki.

Kilimandżaro to dziwna i wspaniała góra: pokryty lodowcami szczyt o wysokości 5895 metrów niemal na równiku, dostępny dla każdej zdrowej, zdeterminowanej osoby, bez lin, raków i umiejętności wspinaczkowych. Ta dostępność jest też pułapką. Duża część nieprzygotowanych osób na krótkich trasach nie dociera na szczyt, niemal zawsze z powodu wysokości, a nie kondycji. O wyniku w dużej mierze przesądza się, zanim dotrze się do bramy: o trasie, liczbie dni przeznaczonych na aklimatyzację i ekipie, która wspiera wejście.

Na czym polega wejście

To kilkudniowy trekking z pełnym zapleczem. Licencjonowani przewodnicy idą obok na trasie, a zespół tragarzy i kucharz niosą sprzęt i rozbijają obóz, zanim goście dotrą do niego każdego popołudnia. W ciągu sześciu do dziewięciu dni krajobraz zmienia się strefa po strefie: najpierw górski las deszczowy, potem wrzosowiska i górskie łąki, następnie alpejska pustynia, a na górze lodowata strefa szczytowa. Atak szczytowy przed świtem prowadzi na Uhuru Peak na krawędzi krateru.

Wszystkie wejścia odbywają się jedną ze sprawdzonych tras, a wybór między nimi jest najważniejszą decyzją. Wydłużenie wyjazdu kosztuje więcej, ale daje organizmowi czas na adaptację, więc dłuższe plany podróży częściej kończą się na szczycie.

Porównanie tras

Na pierwsze wejście, gdy jest zapas czasu, gorąco polecamy trasę Lemosho. Machame to ulubiona klasyka, skuteczna i piękna, choć zatłoczona. Rongai pasuje na bardziej deszczowe miesiące przejściowe, bo prowadzi od suchej strony. Marangu to jedyna trasa z noclegami w schroniskach, a jej krótkość tłumaczy, dlaczego mniej osób zdobywa na niej szczyt. Umbwe to ostra, bezpośrednia linia. Northern Circuit wymaga najwięcej czasu i daje najszerszy margines bezpieczeństwa na wysokości.

Kiedy wchodzić

Od czerwca do października trwa główny sezon: najsuchsze odcinki i najbardziej stabilna pogoda, ale też najwięcej towarzystwa na popularnych trasach. Od stycznia do początku marca to okno dla koneserów: niemal tak samo sucho, wyraźnie spokojniej i z dużą szansą na śnieg na krawędzi krateru do zdjęć.

Kwiecień i maj to mokre szlaki, słaba widoczność i śliski las deszczowy, więc zazwyczaj odradzamy te miesiące. Krótkie deszcze w listopadzie są łagodniejsze, a północna trasa Rongai wciąż jest wtedy w pełni wykonalna. Główną wadą wysokiego sezonu są tłumy: w sierpniu obozy na trasie Machame dzieli się z wieloma innymi grupami. Dla ciszy i spokoju warto wybrać trasę Lemosho lub Northern Circuit albo wyruszyć pod koniec stycznia.

Typowy dzień na górze

1. 6:30

   Herbata i śniadanie

   Gorąca woda trafia do namiotu, a tragarze zwijają obóz wokół, gdy trwa śniadanie.

2. 8:00

   Marsz

   Od czterech do siedmiu godzin w celowo wolnym tempie, „pole pole”, podczas gdy ekipa mija Państwa, niosąc obóz.

3. 13:00

   Gorący lunch

   Lunch podawany jest w obozie lunchowym lub jako piknik przy szlaku, zależnie od trasy danego dnia.

4. 16:00

   Dotarcie do obozu

   Namioty stoją, a woda do mycia jest gotowa. W wiele popołudni wpisany jest krótki spacer aklimatyzacyjny: wysoko w ciągu dnia, nisko na noc.

5. 18:30

   Kolacja i odprawa

   Trzydaniowa kolacja w namiocie jadalnym, kontrola poziomu tlenu we krwi i odprawa na kolejny dzień. Noc szczytowa zastępuje to wszystko startem około północy.

Od czego zależy cena

Kilimandżaro ma twardą dolną granicę cen, ponieważ opłaty parkowe i za biwakowanie składają się na duży stały koszt na osobę za dzień, zanim ktokolwiek dostanie wynagrodzenie. Lemala Safaris potwierdzi kwoty dla Państwa terminów i trasy.

• Liczba dni na górze: każdy dodatkowy dzień to opłaty parkowe, wynagrodzenia ekipy i wyżywienie, a w zamian aklimatyzacja. Żadna inna kwota wydana na tej górze nie działa skuteczniej.
• Grupa czy prywatnie: najtańszy jest wyjazd grupowy w ustalonym terminie; prywatna wyprawa z dedykowaną ekipą i elastycznymi terminami oznacza wyższy koszt na osobę.
• Warunki dla ekipy: uczciwe wynagrodzenia tragarzy, porządne górskie jedzenie i dobre namioty kosztują, a bardzo niska cena zwykle oznacza oszczędności tam, gdzie odczują to Państwo na własnej skórze.
• Co obejmuje cena: opłaty parkowe, biwakowanie, pełna ekipa, posiłki na górze i transfery są zwykle wliczone, natomiast napiwki dla ekipy i wypożyczony sprzęt są dodatkowe.

Strona fizyczna

Nie potrzeba talentu sportowego, tylko wytrzymałości, determinacji i pokory wobec wysokości. Codzienne marsze są umiarkowane; prawdziwym sprawdzianem jest noc szczytowa, z pokonaniem około 1200 metrów przewyższenia w ciemności, w mrozie i przy znacznie mniejszej ilości tlenu niż na poziomie morza. Przygotować się warto, chodząc po długich wzniesieniach w butach, w których faktycznie pójdzie się na górę, stawić się dobrze wypoczętym, trzymać tempo wolniejsze, niż wydaje się naturalne, i pić więcej wody, niż ma się ochotę. Kondycja nie chroni przed chorobą wysokościową; chroni czas, i dlatego dodatkowe dni na dłuższej trasie się opłacają.

• Rozchodzone, wodoodporne buty trekkingowe
• Czterosezonowy śpiwór
• Ocieplana kurtka na szczyt
• Bielizna termiczna i rękawice
• Czołówka z zapasowymi bateriami
• Bukłak i butelki (pojemność 3 litry)