Park Narodowy Jeziora Manyara

Jezioro Manyara wypełnia wąski pas ziemi u stóp skarpy Wielkiego Rowu Wschodnioafrykańskiego, gdzie zalesione urwiska wznoszą się ponad 600 m nad płytkim, zasadowym jeziorem. Park ma zaledwie 648 km², z czego około dwie trzecie to woda. Mimo to mieści zadziwiającą różnorodność siedlisk. Od bujnego lasu zasilanego wodami gruntowymi przez trawiaste równiny i akacjowe zagajniki dochodzi się do brzegu jeziora, a każda strefa daje schronienie innej części parkowej fauny.

Największą sławę parkowi przynoszą lwy wspinające się na drzewa. W południowym upale układają się na poziomych konarach akacji, a zachowanie to można obserwować z jakąkolwiek regularnością tylko w kilku miejscach na świecie. Gdy poziom wody jest odpowiedni, jezioro różowieje od flamingów, goszcząc też pelikany, bociany i wiele innych ptaków wodnych. Przy wejściu las zasilany wodami gruntowymi kryje koczkodany błękitne i jedne z największych stad pawianów w Tanzanii.

Park jest niewielki, więc większość gości poświęca mu pół dnia, a nie kilka. Trasa wije się pod koronami drzew, mija gorące źródła i stawy pełne hipopotamów, a potem las ustępuje miejsca brzegowi jeziora i jego ptactwu. Wiele planów podróży uwzględnia Manyarę jako przystanek z widokami w drodze z Arushy do Serengeti i Ngorongoro albo łączy ją z Tarangire. Oba parki pięknie się różnią: jeden zielony i stromy, drugi suchy i szeroko otwarty.

Od czerwca do października zwierzęta najłatwiej zauważyć, a ściana Wielkiego Rowu rysuje się wyraźnie. Ptaków, w tym flamingów, jest najwięcej w bardziej deszczowych miesiącach. Dla wszystkich, którzy chcą wzbogacić północną pętlę o kolejne widoki i większą różnorodność bez poświęcania całego dnia, Manyara jest idealnym przystankiem, a sam widok ze skarpy wart jest postoju.