Krater Ngorongoro

Przed dwoma do trzech milionami lat, jak szacują geolodzy, wulkan mniej więcej tak wysoki jak Kilimandżaro eksplodował i zapadł się sam w siebie. Pozostała największa na Ziemi nienaruszona, niezalana kaldera wulkaniczna. Dno leży około 610 m poniżej krawędzi i zajmuje 260 km², otoczone ścianami wznoszącymi się nawet na 600 m. Ten naturalny amfiteatr utrzymuje ogromną liczbę zwierząt w jednym, zamkniętym ekosystemie. Otaczający go Obszar Chroniony Ngorongoro obejmuje 8292 km² i jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, z niezwykłą w Tanzanii misją: ochrona dzikiej przyrody i tradycyjny wypas masajski dzielą tu tę samą ziemię.

Szacuje się, że na dnie krateru żyje jednocześnie około 25 000 dużych ssaków, co daje mu jedną z najwyższych na świecie gęstości zwierząt. Zobaczenie całej Wielkiej Piątki (Big Five) podczas jednej przejażdżki jest realną perspektywą, której rzetelnie nie może obiecać prawie żaden afrykański park. Żyje tu jedna z ostatnich w Afryce Wschodniej zdolnych do przetrwania populacji krytycznie zagrożonych nosorożców czarnych, a także zwarte stada lwów i wielkie stada antylop gnu i zebr, które pozostają tu przez cały rok zamiast migrować. Jezioro Magadi, słone jezioro na dnie krateru, przyciąga tysiące flamingów, gdy warunki im sprzyjają.

Typowa wizyta to jeden intensywny dzień. Stromą drogą zjeżdża się na dno, przez kilka godzin jedzie się przez otwarte trawiaste równiny, akacjowe zagajniki i podmokły las Lerai, a po południu wspina się z powrotem. W pobliżu krawędzi leży Wąwóz Olduvai, „Kolebka ludzkości”, gdzie Louis i Mary Leakey odkryli kluczowe skamieniałości hominidów, m.in. Homo habilis. To wartościowy przystanek po drodze. Rodziny masajskie nadal wypasają bydło na terenie obszaru chronionego na mocy wieloletnich ustaleń, więc rozmowy z nimi mają tu charakter naturalny, a nie wyreżyserowany.

Ponieważ zwierzęta nie opuszczają krateru, Ngorongoro sprawdza się w każdym miesiącu. Niebo jest najczystsze, a obserwacja najłatwiejsza w suchych okresach od czerwca do października i od stycznia do marca. Krater dzieli od Arushy wygodne 180 km i niemal zawsze stanowi drugą połowę klasycznej pętli po północy kraju obok Serengeti. Jedna noc na krawędzi zwykle wystarcza, by dobrze go poznać przed dalszą podróżą.