Park Narodowy Tarangire

Rzeka Tarangire nadaje parkowi nazwę i utrzymuje go przy życiu. Na 2850 km² mieszczą się łagodne wzgórza, sezonowe mokradła i otwarte trawiaste równiny usiane baobabami, jednymi z najstarszych i najbardziej okazałych w Tanzanii. Niektóre, jak się przypuszcza, liczą znacznie ponad tysiąc lat, a ich rozdęte pnie stały się symbolem tej części kraju. To trzeci co do wielkości park narodowy na północy, a jednak zyskuje mniej uwagi niż sąsiedzi. Dzięki temu ma spokojniejszy, dzikszy charakter, kształtowany w równym stopniu przez gigantyczne drzewa, co przez zwierzęta pod nimi.

Żaden inny park północnej Tanzanii nie skupia tylu słoni. W porze suchej stada liczące 300 sztuk lub więcej schodzą do rzeki w scenach, które mogą rywalizować z czymkolwiek w Afryce. Lwy mają tu zwyczaj odpoczywać na gałęziach akacji i baobabów, a w parku żyją także lamparty, oryks białouchy i gerenuk, których brakuje w większości innych parków północy. Odnotowano ponad 550 gatunków ptaków, co stawia Tarangire wśród najlepszych miejsc do obserwacji ptaków w kraju.

Od czerwca do października park jest w szczytowej formie. Gdy woda wysycha na okolicznych równinach, stada tłoczą się nad brzegami rzeki, w skupiskach dorównujących tym z Serengeti, a obserwacja jest znakomita przy dużo mniejszym ruchu, bo tak niewielu gości tu dociera. Deszcze zazieleniają wszystko. To czas ptaków i gatunków wędrownych, które się rozmnażają, choć zwierzęta rozpraszają się i trudniej je wypatrzyć.

Ponieważ liczba gości to ułamek tej z Serengeti, Tarangire jest dla każdego, kto chce zobaczyć mnóstwo zwierząt bez dzielenia ich z tłumem. Park leży około 120 km od Arushy i sprawdza się jako początkowy lub końcowy etap północnej pętli, często w parze z Jeziorem Manyara jako krótki, a udany dodatek do Serengeti i Ngorongoro.