Wejście na Kilimandżaro – najczęstsze pytania

Nasze trasy trwają od pięciu do dziesięciu dni. Więcej dni daje organizmowi więcej czasu na aklimatyzację, a siedem lub osiem dni daje większości osób lepsze szanse na szczyt niż sześć.

To zależy od czasu, doświadczenia i tego, czego oczekują Państwo od wędrówki. Większości osób na pierwszym wejściu proponujemy ośmiodniową Lemosho lub siedmiodniową Machame, bo obie dają organizmowi czas. Marangu korzysta ze schronisk, Rongai jest najcichsza i najlepsza w porze deszczów, Umbwe jest najbardziej bezpośrednia i najtrudniejsza, a Northern Circuit najdłuższa i najspokojniejsza.

Nie. Na standardowych trasach nie ma lin ani raków i nie trzeba uczyć się wspinaczki. Barranco Wall na trasie Machame wymaga użycia rąk dla równowagi, ale to przejście skalne, a nie wspinaczka techniczna.

Wystarczy kondycja pozwalająca chodzić pięć do ośmiu godzin dziennie przez kilka dni z rzędu z lekkim plecakiem i dziesięć do czternastu godzin w dniu szczytowym. Proponujemy 12-tygodniowy plan treningowy z weekendowymi wędrówkami i kolejnymi dniami marszu pod rząd.

Dwa suchsze okna: od końca czerwca do października oraz od stycznia do połowy marca. To także najbardziej ruchliwe okresy. Trasa Rongai to zwykły wybór na czas deszczów.

Tak. Wejścia na Kilimandżaro odbywają się z przewodnikiem. Na naszych trasach z namiotami towarzyszy Państwu główny przewodnik górski mówiący po angielsku oraz jeden przewodnik pomocniczy na każdych trzech uczestników.

Państwo idą z małym plecakiem dziennym, a resztę niosą tragarze. Każdy uczestnik ma tragarza, który niesie torbę o wadze do 15 kg, a kucharz górski przygotowuje ciepłe posiłki w każdym obozie.

Na naszych wejściach zespół niesie awaryjny tlen w butli, w każdym obozie rano i wieczorem wykonuje pomiary pulsoksymetrem, a przewodnicy są przeszkoleni w udzielaniu pierwszej pomocy w terenie. Wysokość wpływa na każdego, więc szczerość wobec przewodnika to najważniejszy środek bezpieczeństwa.

Należy od razu powiedzieć o tym przewodnikowi. Łagodne objawy często ustępują po odpoczynku, nawodnieniu i zwolnieniu tempa, a przy poważnych objawach leczeniem jest szybkie zejście. Nie udzielamy porad medycznych, dlatego przed wyjazdem warto porozmawiać z własnym lekarzem.

Na większości tras w czterosezonowych namiotach, z zapewnionymi matami piankowymi, a także z namiotem jadalnym, kuchennym i prywatnym namiotem toaletowym. Trasa Marangu korzysta ze wspólnych schronisk z salami sypialnymi.

Opłaty parkowe, zespół przewodników, tragarzy, kucharza górskiego, namioty i maty piankowe, awaryjny tlen, codzienne kontrole zdrowia, transfery, certyfikat zdobycia szczytu i tanzańskie podatki. Loty, wiza, ubezpieczenie, osobisty sprzęt i napiwki nie wchodzą w cenę.

Napiwki dla załogi górskiej są zwyczajem i rozlicza się je osobno od ceny. Przed wyjazdem przekazujemy wskazówki.

Tak. Certyfikat zdobycia szczytu otrzymuje każdy, kto dotrze na górę.

Tak. Wielu wspinaczy łączy górę z safari lub kilkoma dniami na wybrzeżu. Warto powiedzieć nam o tym wcześnie, abyśmy mogli ułożyć kolejność: najpierw góra, a reszta jako nagroda.

Osobiste ubezpieczenie turystyczne i medyczne jest obowiązkowe na wejście. Powinno wyraźnie obejmować trekking do 6000 m, ewakuację awaryjną i opiekę medyczną.