Jak trudne jest Kilimandżaro? Trudność i skuteczność wejść

Kilimandżaro nie jest wejściem technicznym. Na standardowych trasach nie ma lin, raków ani umiejętności wspinaczkowych do opanowania. To długi marsz na bardzo wysoką górę, a szczyt Uhuru Peak leży na wysokości 5895 m / 19 341 ft. Wyzwaniem nie jest technika, lecz wysokość, zimno, długość dni i noc szczytowa.

Trzeba mieć kondycję pozwalającą chodzić pięć do ośmiu godzin dziennie przez kilka dni z rzędu z lekkim plecakiem, a w dniu szczytowym iść jeszcze od dziesięciu do czternastu godzin. To solidna ogólna sprawność, ale nie poziom sportowca.

Wiele osób pyta o skuteczność dotarcia na szczyt. Szacunki bardzo różnią się między organizatorami i źródłami, a my nie podajemy jednej liczby, bo liczba bez kontekstu wprowadza w błąd. Odpowiedź zmienia się w zależności od tego, jak organizatorzy liczą sukces, które trasy uwzględniają i ile dni przewidują.

Możemy powiedzieć, że dłuższe trasy ze stopniowym zyskiwaniem wysokości, takie jak Lemosho i Northern Circuit, zwykle radzą sobie lepiej niż krótsze. Więcej dni to więcej czasu na aklimatyzację, a aklimatyzacja jest najważniejszym pojedynczym czynnikiem. Porównując organizatorów, warto zapytać, jak definiują i śledzą skuteczność.

Choroba wysokościowa, czyli ostra choroba górska, jest na Kilimandżaro częsta. Pierwsze objawy to zwykle ból głowy i nudności, potem zawroty głowy, zmęczenie, utrata apetytu i słaby sen. Łagodne objawy nie są niczym niezwykłym i często ustępują po odpoczynku, nawodnieniu i zwolnieniu tempa. Zasada jest prosta: od razu powiedzieć przewodnikowi i nie iść wyżej, jeśli objawy się nasilają.

Poważniejsze objawy wymagają natychmiastowego działania, a leczeniem jest szybkie zejście. Dobry organizator codziennie sprawdza zdrowie grupy, mierząc poziom tlenu rano i wieczorem w każdym obozie, i nosi razem z zespołem awaryjny tlen. Nie udzielamy porad medycznych, dlatego przed wyjazdem warto porozmawiać z własnym lekarzem.

Noc szczytowa jest dla niemal wszystkich najtrudniejszą częścią podróży. Budzi się Państwa zwykle około północy, trzeba coś zjeść, ubrać wszystkie warstwy i wyruszyć z czołówką w zimnie i ciemności, idąc powoli gęsiego po stromym zboczu w stronę krawędzi krateru. Większość wspinaczy dociera do Stella Point na wysokości 5739 m, gdy rozlewa się pierwsze światło, a droga do Uhuru Peak wiedzie jeszcze kawałek wzdłuż krawędzi.

Nie każdy dociera na szczyt, nawet przy doskonałym treningu i dobrym przewodniku. O wyniku mogą zdecydować pogoda, zdrowie i wysokość. Kto zawróci, i tak odbył poważny trekking i wykazał się rozsądkiem. Dotarcie na szczyt ma znaczenie, ale ważniejszy jest bezpieczny powrót do domu.

Plan na 12 tygodni to rozsądna długość dla większości osób. Najpierw buduje się bazę regularnymi marszami i treningiem siłowym, potem zwiększa obciążenie weekendowymi wędrówkami po dwie do czterech godzin z plecakiem dziennym, a w ostatnim miesiącu dodaje się kolejne dni wędrówek pod rząd, które odtwarzają zmęczenie trzeciego dnia na górze. Warto rozchodzić buty, ćwiczyć z plecakiem, który będzie się nosić, i w ostatnim tygodniu zmniejszyć obciążenie.

Ubezpieczenie powinno wyraźnie obejmować trekking do 6000 m, ewakuację i opiekę medyczną. Z lekarzem warto porozmawiać wcześnie, zwłaszcza w razie schorzeń serca, płuc lub ciśnienia, ciąży albo regularnego przyjmowania leków.